سایز بزرگ تر عکس ها در ادامه مطلب

سایز بزرگ تر عکس ها در ادامه مطلب

سایز بزرگ تر عکس ها در ادامه مطلب

سایز بزرگ تر عکس ها در ادامه مطلب

سایز بزرگ تر عکس ها در ادامه مطلب

مامان بستنی و بابا برقی و دنی

بیشتر با نگاه حرف بزنید؛ زیرا چشم پنجره روح است. اگر هنگام صحبت از نگاه استفاده کنید، مثل آن است که پنجره ها را با پرده های زیبا بیارایید و به خانه گرما و جذابیت ببخشید.

مردم از درد نمی آیی به بالینم هنوز

مرگ خود می بینم و رویت نمی بینم هنوز

بر لب آمد جان و رفتند آشنایان از سرم

شمع را نازم که می گرید به بالینم هنوز

آرزو مرد و جوانی رفت و عشق از دل گریخت

غم نمی گردد جدا از جان مسکینم هنوز

روزگاری پا کشید  آن تازه گل از دامنم

گل به دامن می فشاند اشک خونینم هنوز

گر چه سر تا پای من مشت غباری بیش نیست

در هوایش چون نسیم از پای ننشینم هنوز

سیم گون شد موی غفلت همچنان بر جای ماند

صبح دم خندید من در خواب نوشینم هنوز

خصم را از ساده لوحی دوست پندارم رهی

طفلم و نگشوده چشم مصلحت بینم هنوز

رهی معیری

ساده بودی مث سایه .. مث شبنم رو شقایق

مث لبخند سپیده .. مث شب گریه ی عاشق

بی تو شب دوباره آینه .. روبروی غم گرفته

پنجره بازه به بارون .. من ولی دلم گرفته

واژه رنگ زندگی بود .. وقتی تو فکر تو بودم

عطر گل با نفسم بود .. وقتی از تو می سرودم

وقت راهی شدن تو .. کفترا شعرام و بردن

چشام از ستاره سوختن .. من و به گریه سپردن

رفتی و شب پر شد از من .. از من و دلواپسی ها

رفتی و من و سپردی .. به زوال اطلسی ها

واژه رنگ زندگی بود .. وقتی تو فکر تو بودم

عطر گل با نفسم بود .. وقتی از تو می سرودم

ایرج جنتی عطایی

سایز بزرگ تر عکس ها در ادامه مطلب

چه شبی است!

چه لحظه های سبک و مهربان و لطیفی،

گویی در زیر باران نرم فرشتگان نشسته ام.

می بارد و می بارد و هر لحظه بیش تر نیرو می گیرد.

هر قطره اش فرشته ای است که از آسمان بر سرم فرود می آید.

چه می دانم؟

خداست که دارد یک ریز، غزل می سراید؛

غزل های عاشقانه ی مهربان و پر از نوازش.

هر قطره ی این باران،

کلمه ای از آن سرودهاست.

چیزی که زندگی به ما آموخت این بود که....

عشق،عاشقانه به هم خیره شدن نیست.

عشق اونه که هردو به یک سمت نگاه کنیم.

بوسه عاشقانه ترفندی است ساخته طبیعت زمانی که کلمات و جملات در مقابل احساس،مقابل دل کم می آورند.

نمی دانستم......

تا وقتی عاشقت نشده بودم معنای واقعی دوست داشتن کسی را نمی دانستم.

معنای تمنا کردن را نمی دانستم.

نمی دانستم غیر از خدا هم می شود دیگری را تمنا کرد.

عشق واقعی مثل روح می مونه همه در موردش چیزایی شنیدند اما تعداد کمی اونو واقعا دیدند .

عشق به شکل پرواز پرنده است

عشق خواب یه آهوی رمنده است

من زائری تشنه زیر باران

عشق چشمه آبی اما کشنده است

من می میرم از این آب مسموم

اما اونکه مرده از عشق تا قیامت هرلحظه زنده است

من می میرم از این آب مسموم

مرگ عاشق عین بودن اوج پرواز یه پرنده است

تو که معنای عشقی به من معنا بده ای یار

دروغ این صدا را به گور قصه ها بسپار

صدا کن اسممُ از عمق شب از نَـقب دیوار

برای زنده بودن دلیل آخرینم باش

منم من بذر فریاد خاک خوب سرزمینم باش

طلوع صادق عصیان من بیداریم باش

عشق گذشتن از مرز وجوده

مرگ آغاز راه قصه بوده

من راهی شدم نگو که زوده

اون کسی که سرسپرده مثل ما عاشق نبوده

اما اونکه عاشقونه جون سپرده هرگز نمرده

ترانه سرا : اردلان سرفراز

ای که بی تو خودمو تک و تنها می بینم

هر جا که پا میذارم تو رو اونجا می بینم

یادمه چشمای تو پر درد و غصه بود

قصه ی غربت تو قد صد تا قصه بود

یاد تو هر جا که هستم با منه

داره عمر منو آتیش میزنه

تو برام خورشید بودی توی این دنیای سرد

گونه های خیسمو دستای تو پاک می کرد

حالا اون دستا کجاس اون دوتا دستای خوب

چرا بیصدا شده لب قصه های خوب

من که باور ندارم اون همه خاطره مرد

عاشق آسمونا پشت یک پنجره مرد

آسمون سنگی شده خدا انگار خوابیده

انگار از اون بالاها گریه هامو ندیده

یادتو هرجا که هستم با منه

داره عمر منو آتیش میزنه

ترانه سرا: اردلان سرفراز

اگر شعر های من زیباست

دلیلش آن است

که تو زیبایی.

حالا

هی بیا و بگو

چنین است و چنان است.

اصلاً

مهم نیست

تو چند ساله باشی

من همسن و سال تو هستم

مهم نیست

خانه ات کجا باشد

برای یافتنت کافی است

چشم هایم را ببندم.

خلاصه بگویم

حالا

هر قفلی که می خواهد

به درگاه خانه ات باشد

عشق پیچکی است

که دیوار نمی شناسد.

شاعر : گروس عبدالملکیان

گفتند

شعر های من

جوشش دریاست

خروش رود

بی شک

کمی بالاتر

به چشمه ای می رسند

که تو هستی.

شاعر : گروس عبدالملکیان

گفتی

دوستت دارم و

من

به خیابان رفتم.

فضای اتاق

برای پرواز کافی نبود.

شاعر: گروس عبدالملکیان

بارونو دوست دارم هنوز

چون تو رو یادم میاره

حس میکنم پیش منی

وقتی که بارون میباره

بارونو دوست دارم هنوز

بدون چتر و سرپناه

وقتی که حرفای دلم

جا میگیرند توی یه آه

شونه به شونه میرفتیم

من و تو تو جشن بارون

حالا تو نیستی و خیسه

چشمای من و خیابون

بارونو دوست داشتی یه روز

تو خلوت پیاده رو

پرسه پاییزی ما

مرداد داغ دست تو

بارونو دوست داشتی یه روز

عزیز هم پرسه ی من

بیا دوباره پا به پام

تو کوچه ها قدم بزن

شونه به شونه میرفتیم

من و تو تو جشن بارون

حالا تو نیستی و خیسه

چشمای من و خیابون

یغما گلرویی

بگذار که همسایه های ساکت مان

نام تو را ندانند

همین زلال زرد روسری

برای پچ پچ هزار ساله ی آنان کافی ست

همان بهتر که نام تو در

لابه لای ترانه نهان باشد

همان بهتر که از میان واژه ها بدرخشی! خورشیدک من

مثل درخشش فانوس از فراسوی فاصله ها

مثل درخشش ستاره از پس پرده ی پشه بند

پشه بند

تابستان

کودکی

آه! همان بهتر که نام تو در لابه لای گریه ها نهان باشد

یغما گلرویی

بی اعتمادم کن به همه ی دنیا اینکه با من باش

 کنار من تنها

کنار من تنها

کنار من تنها

از اولین جملت،فهمیده بودم زودعشق های قبل از تو سوء تفاهم بود

اونقدر می خوامت همه باهات بد شن با حسرت هر روز از کنار ما رد شن

 حالم عوض میشه،حرف تو که باشه

اسم تو بارونه، عطر تو همراشه

اون گوشه از قلبم،که مال هیچکس نیست

کی با تو آروم شد اصلا مشخص نیست

 بی اعتمادم کن به همه ی دنیا اینکه با من باش

 کنار من تنها

 کنار من تنها

 کنار من تنها

از اولین جملت،فهمیده بودم زودعشق های قبل از تو سوء تفاهم بود

اونقدر می خوامت همه باهات بد شن با حسرت هر روز از کنار ما رد شن

حالم عوض میشه،حرف تو که باشه

اسم تو بارونه، عطر تو همراشه

اون گوشه از قلبم،که مال هیچکس نیست

 کی با تو آروم شد اصلا مشخص نیست

سایز بزرگتر عکس ها در ادامه مطلب

  سایز بزرگ تر عکس ها در ادامه مطلب

از این راهرو یک نفر رد شده ... که عطرش همونه که تو می زنی

برای به زانو در آوردنم ... تو از مرگ حتی جلو میزنی

از این راهرو یک نفر رد شده ... مث وقتایی که تو ناراحتی

نفس میکشم با تمام وجود ... عجب عطر خوبی زده لعنتی

صدات میکنم تا همه بشنون ... جواب  صدام غیر  پژواک نیست

من اونقد شکستم حس میکنم ... که هیچ ارتفاعی خطرناک نیست

یه جوری دلم تنگ میشه برات ... محاله بتونی تصور کنی

گمونم نمیتونی حتی خودت ... جای خالیتو تو دلم پر کنی

شعر: مونا برزویی

یا تو زیباتر شدی یا چشام بارونیه .. این قفس بازه ولی قلب من زندونیه

من پشیمون می کنم جاده رو از رفتنت .. تو نباشی می پره عطرتم از پیرهنت

میخوام آروم شم تو نمیذاری .. هر دو بی رحمن عشق و بیزاری

همه دنیامو زیر و رو کردم .. تو رو شاید دیر آرزو کردم

قدمای آخرو آهسته تر بردار .. واسه من کابوسه فکر آخرین دیدار

بغض این آهنگ مارو تا کجاها برد .. شایدم تقدیرمو امشب به رحم آورد

به تلافی اون همه تلخی گله هاتم طعم عسل شد

غم معصومانه ی چشمات به تبسم تازه بدل شد

می شه با من هزار و یک سال به بهانه قصه بمونی

همه مرثیه های سکوتم به بهار تو باغ غزل شد

نفس کشیدن دل سپردن مثل دریا ماه من

از تو خوندن با تو موندن مقصد من راه من

همینه رویام آرزوهام سرگذشت آه من

نرفته برگرد که با تو شاید خدا گذشت از گناه من

تو مثل بارون غمو آسون می بری از یاد من

با تو خوبن بی غروبن خاطرات شاد من

زار و خسته دل شکسته بی نوا فرهاد من

مرغ آمین کی به شیرین می رسه فریاد من

شعر: مونا برزویی

به اندازه ی تو کسی نیست... که بتونه غممو کم کنه

بدونه یه وقتایی لازمه... که تنهام بذاره و ترکم کنه

کسی نیست مثل تو با صداش... بخوابم و رو ابرا بیدار شم

همیشه بلد باشه چیزی بگه که... تو اوج دلتنگی خوشحال شم

تو همونی که صدام کرد... اسممو به یادم آورد

منو آغوشش گرفت و... صد دفعه با من زمین خورد

به اندازه ی تو کسی نیست... که دستام به دستاش عادت کنن

یه جوری کنارم نشستی همه... به آرامش من حسادت کنن

کسی نیست مثل تو با صداش... بخوابم و رو ابرا بیدار شم

همیشه بلد باشه چیزی بگه که... تو اوج دلتنگی خوشحال شم

تو همونی که صدام کرد... اسممو به یادم آورد

منو آغوشش گرفت و... صد دفعه با من زمین خورد

شعر: مونا برزویی

باید تو رو پیدا کنم... شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی ولی... تقدیر بی تقصیر نیست

با اینکه بیتاب ِ منی... بازم منو خط می زنی

باید تو رو پیدا کنم... تو با خودت هم دشمنی

کی با یه جمله مثل ِ من... می تونه آرومت کنه!؟

اون لحظه های آخر از رفتن پشیمونت کنه!؟

دلگیرم از این شهر ِ سرد... این کوچه های بی عبور

وقتی به من فکر می کنی... حس می کنم از راه ِ دور

آخر یه شب این گریه ها... سوی چشامو می بَره

عطرت داره از پیرهنی که جا گذاشتی می پره

باید تو رو پیدا کنم... هر روز تنهاتر نشی

راضی به با من بودنت... حتی از این کمتر نشی

پیدات کنم حتی اگه... پروازمو پر پر کنی

محکم بگیرم دستتو... احساسمو باور کنی

باید تو رو پیدا کنم... شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی ولی... تقدیر بی تقصیر نیست

باید تو رو پیدا کنم... هر روز تنهاتر نشی

راضی به با من بودنت... حتی از این کمتر نشی

شعر: مونا برزویی